Laten we de taart eerlijk verdelen!

Britse rechters hebben beslist dat de Vlaamse bankier Raphaël Geys recht heeft op een ontslagpremie van 12,5 miljoen euro, te betalen door de Franse bank Société Générale. Fijn voor de man natuurlijk maar de kwestie doet veel gewone mensen wel naar adem snakken. Voor gewone werknemers en werkzoekenden is de alledaagse werkelijkheid compleet anders.

Kijk bijvoorbeeld naar de situatie in de distributie. Wie in een winkel werkt, moet elke maand bang de dagen aftellen en afwachten of het al dan niet lukt om de eindjes aan elkaar te knopen. Ruimte voor loonsverhoging is er niet, zo oordeelde de federale regering. De index wordt hervormd, wat een besparing van 0,4 procent moet opleveren. Bovenop indexverhogingen zullen we welgeteld 0,0 procent extra loon krijgen.

In de komende twee jaar kan er niet over de lonen worden onderhandeld. Het risico bestaat dat die situatie ook in de vier jaar nadien zal aanhouden. Dat kost de werknemers miljarden euro’s.

De werkgevers krijgen een lastenverlaging om de ‘relance van de economie’ aan te moedigen. Superrijken mogen op hun twee oren slapen want een belasting op grote vermogens komt er niet. Steenrijke figuren als de Franse zakenman Bernard Arnault en de Franse acteur Gérard Depardieu willen zich niet voor niets zo graag in België vestigen. En grote bedrijven blijven profiteren van de erg twijfelachtige notionele intrestaftrek.

Als klap op de vuurpijl wil de overheid de arbeidsmarkt ‘moderniseren’ en ‘verduurzamen’. Lees: nieuwe maatregelen bedenken op de kap van de loontrekkenden.

Het regeringsbeleid zal ertoe leiden dat gewone mensen eens te meer een beetje armer worden. En dat terwijl de Vlaamse regering van armoedebestrijding en de strijd tegen kinderarmoede prioriteit nummer één wil maken. De praktijk spreekt boekdelen: in 2011 waren er maar liefst 65.000 mensen die financiële steun kregen van de OCMW’s omdat de uitkeringen en minimumlonen te laag zijn. Steeds meer éénoudergezinnen, vooral als het om alleenstaande vrouwen gaat, komen in armoede terecht. Ook als ze werk hebben. Eén op de zeven Belgen leeft in armoede.

Gewone werknemers en werkzoekenden kunnen hier géén genoegen mee nemen. Er is genoeg voor iedereen maar de taart moet wel eerlijk worden verdeeld. Dat is nu duidelijk niet het geval.

Chris Van Droogenbroeck

Nationaal secretaris Distributie

Vakbond LBC-NVK

Alleen werknemers in besparingsvizier!

Het ondubbelzinnige standpunt dat we als vakbond hebben verkondigd om niet te laten tornen aan het systeem van de automatische indexering van de lonen is politiek blijkbaar aangekomen. De indexsprong is terug naar af. Al zijn we bang dat de aanpassing van de indexkorf – de producten waarvan de prijzen worden verrekend om de algehele prijsstijging te berekenen – eigenlijk ook een verdoken vorm van indexblokkering wordt.

De lonen indexeren wil zeggen dat je de koopkracht herstelt, na de feiten. Sommigen stellen voor om alleen het nettoloon te indexeren. Dat lijkt een rechtvaardige maatregel maar het resultaat is wel dat er minder middelen zijn voor de sociale zekerheid en de fiscus. Als je de index plafonneert tot een bepaald bedrag (centen in plaats van procenten), lijkt dat een maatregel die herverdeelt. Maar inkomsten herverdelen gebeurt via de belastingen, niet via de index. Elke indexingreep betekent ook dat alleen de inkomsten van werknemers of sociale uitkeringstrekkers worden aangepakt.

Wat is de grootste fiscale onrechtvaardigheid? Niet de behandeling van de diverse lonen uit arbeid. Wel het verschil tussen de belasting op arbeid en die op vermogen of bedrijfswinsten. Die onrechtvaardigheid vormt het echte probleem.

De indexingreep lijkt van de baan, maar dat maakt onze zorg niet kleiner. Er wordt nu een loonblokkering voor de komende twee jaar vastgelegd. En voor de drie of vier jaar daarna zal de zaak nog voort worden bekeken. Opnieuw wordt zo alleen het inkomen van de werknemers getroffen en geblokkeerd.

Een blokkering van het loon van de werknemers voor minstens twee jaar.

Volgt er een blokkering van de erelonen van de dokters?

Volgt er een blokkering van de erelonen van de advocaten?

Volgt er een blokkering van de huurprijzen?

Volgt er een blokkering van de inkomsten uit dividenden?

Volgt er een blokkering van de prijzen?

Volgt er een blokkering van de winsten van bedrijven?

Volgt er een blokkering van de gouden parachutes?

Volgt er een blokkering van de aandelenopties van bedrijfsleiders?

Volgt er een blokkering van de inkomsten uit fiscale constructies via managementvennootschappen?

Volgt er een blokkering van… ? Vul zelf maar aan.

Het antwoord is telkens negatief. Alleen de lonen van de werknemers worden geblokkeerd.

Geen extra jobs

En daarnaast wil de regering ‘de tewerkstelling bevorderen’. De liberalen en de werkgevers vinden dat dit kan door de arbeidsduur, zonder verhoging van het uurloon, van 38 naar 40 uur te brengen. Zoiets creëert juist geen enkele bijkomende job, wel integendeel. Er zal zo juist niemand extra worden aangeworven.

Dat geldt ook voor het goedkoper maken van de overuren. De regering wil overuren laten presteren goedkoper en aantrekkelijker maken, een maatregel – oh ironie! –nog door een regering-Verhofstadt werd genomen om de toenmalige Ford-directie ter wille te zijn. Ook dit betekent dat er geen enkele werkloze wordt aangeworven, maar alleen dat de arbeidsduur en de werkdruk van diegenen die aan het werk zijn zullen stijgen.

Als de regeringsverklaring het heeft over ‘tewerkstelling bevorderen’, is dat codetaal om werkgevers op hun wenken te bedienen. En die werkgevers zijn niet bereid om nieuwe afspraken over het behoud van jobs of extra banen te maken. Niet voor jongeren en niet voor ouderen. De lippendienst die zogezegd aan de tewerkstelling wordt bewezen is totaal ongeloofwaardig.

Sociaal overleg

Ongeloofwaardig ook is de belangstelling voor het sociaal overleg. Volgens minister Johan Vande Lanotte (Economie) is er genoeg om het overleg tussen werkgevers en werknemers te stofferen. Het mag alleen niets kosten. En liefst zou het de arbeidskosten nog meer moeten verlagen. We kunnen dus wel voort blijven praten over ontslagregelingen, al moeten die volgens de werkgevers ook minder kosten dan nu. Lang leve het sociaal overleg!

Wij zijn een vakbond met een erg lange traditie, we hangen echt nog niet in de touwen, hoe graag sommigen dat ook zouden willen. Integendeel. We zullen altijd minstens één dag langer actief blijven dan onze tegenstanders. Dat is een belofte.

Ferre Wyckmans
Algemeen Secretaris LBC-NVK

Standpunt Ferre Wyckmans in Ons Recht

Over nieuwe dingen

Het leek erop alsof we alles hadden gehad, maar sommige werkgeversvertegenwoordigers en politici wisten ons uitgerekend op Rerum Novarum nog te verrassen met spitante antivakbondsuitspraken. De prijskamp voor de twee strafste uithalen naar de vakbond is bijna geëindigd op een ex-aequo. Maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat er bij nader inzien toch nog een winnaar is aan te duiden. Zelfs zonder fotofinish.

Op een erg verdienstelijke tweede plaats – derde plaatsen delen we niet uit, we gaan alleen voor het zuivere edelmetaal – eindigde Alexander De Croo, de voorzitter van Open VLD. Zijn partij slofte sinds de jongste verkiezingen van de ene sukkelstraat in de andere en afgaande op de opiniepeilingen zijn de onweerswolken nog niet weg boven de Gentse Melsenstraat.

Het feit dat ACV-voorzitter Marc Leemans en ACW-voorzitter Patrick Develtere ter gelegenheid van Rerum Novarum nog maar eens duidelijk het puntje op de i van index zetten kon niet zonder reactie van De Croo blijven. De Croo jr. vond het ‘een goede zaak dat er eens iemand anders de indexdiscussie op de agenda plaatste’. Ook als stand-upcomedian gooit deze partijvoorzitter geen hoge ogen. Met de index lachen we niet. Slechte quote en flauwe grap dus.

Maar de meest forse indexsprong staat op naam van Caroline Ven en Geert Janssens van het ondernemersplatform VKW. Zij verklaarden in De Morgen dat de christelijke arbeidersbeweging de echte geest van Rerum Novarum (‘Over nieuwe dingen’) niet begreep en zelfs verraadde. Hola zeker ?! Leo XIII legde in zijn encycliek inderdaad ook de klemtoon op ‘samenwerking’ tussen werkgevers en werknemers. Maar hij was vooral bezorgd over de verbetering van de rechten van werknemers.

Potsierlijk

De argumentatie van de twee VKW’ers is even potsierlijk als onjuist. Vermits het IMF, de Nationale Bank en de Europese Commissie de automatische loonindexering een ongezond idee vinden is het niet verstandig om het tegenovergestelde te beweren, zeggen ze. Verder noemen ze de indexering ‘asociaal’ omdat de index zou neerkomen op ‘illusoire koopkracht’. Illusoir? Hier volg ik niet meer, mijn verstand heeft blijkbaar zijn limieten.

Ongehoord toch dat werkgeversorganisaties denken de erfenis en de interpretatie van Rerum Novarum te kunnen claimen. Onze erfenis is niet beschikbaar. En onze index ook niet.

Over dus naar andere ‘nieuwe dingen’. De sociale verkiezingen. Het blijft spijtig dat een heel groot deel van de werknemers verstoken blijft van het recht om democratisch hun vertegenwoordigers aan te duiden. Bijvoorbeeld omdat ze in een bedrijf of instelling met minder dan 50 werknemers werken. Terug naar de sociale verkiezingen. De liberale vakbond ACLVB beweert ‘de enige winnaar van die verkiezingen’ te zijn. Nogal overmoedig voor een organisatie die 8,02 procent van de zitjes in de ondernemingsraden en 7,45 procent van de zitjes in de preventiecomités haalt.

Uitstekende resultaten

Het ACV heeft wél alle reden om tevreden te zijn met 55,8 procent in de ondernemingsraden en bijna 58,5 procent in de preventiecomités. Uitstekende resultaten.

Veel details geven voor de LBC-NVK lukt niet in deze editie van Ons Recht. Maar het staat vast dat de LBC-NVK nog beter scoort dan de algemene cijfers van het ACV. In sommige sectoren haalt de LBC-NVK drie zitjes op vier binnen.

Het is dan ook gepast om iedereen hartelijk te danken die zich kandidaat stelde voor de jongste sociale verkiezingen. Je engageren om werknemersrechten te verdedigen is absoluut niet vanzelfsprekend. Zeker niet wanneer de werkgever je onder druk zet. Er is moed nodig om op te komen.

Alle mensen die verkozen werden verdienen gelukwensen. De LBC-NVK wenst ze moed en succes toe. In opdracht van hun collega-werknemers kunnen deze verkozenen in de komende jaren in de ondernemingsraad of het preventiecomité de belangen van het personeel behartigen. De LBC-NVK wil en zal hen alle steun op het vlak van vorming en begeleiding geven.

De eerste stap is gezet, de verkiezingen zijn omgezet in resultaten. Nu volgt het dagelijkse vakbondswerk. Onze afgevaardigden staan en zijn er klaar voor.

Ferre Wyckmans

Algemeen Secretaris LBC-NVK