zaterdag 26 juni 2010

Stop geweld tegen vrouwen

25 juni


Het ontwikkelingsfonds voor vrouwen van de Verenigde Naties lanceerde een wereldwijde campagne om een einde te maken aan geweld tegen vrouwen. Onder groot applaus engageerde het wereldcongres van het IVV zich om actief mee te werken aan deze campagne. 

Talrijke tussenkomsten in de loop van het congres wezen op de precaire en risicovolle situatie waarin vele meisjes en vrouwen zich bevinden. …, de notoire Senegalese universiteitsprofessor en mensenrechtenactiviste Amsatou Sow Sidibe deed een warme oproep aan alle vakbonden om actief de plaatsen op te zoeken waar de mensenrechten van meisjes en vrouwen worden geschonden. “Ga naar de dorpen, bezoek de markten, onderzoek de vrijhandelszones en vergeet niet in de huizen te kijken”, was haar boodschap. Vrouwen zijn in vele sectoren slachtoffer van economische uitbuiting en van discriminatie. Daarnaast hebben ze vaak ook nog af te rekenen met allerlei vormen van seksuele misdaden, en dat niet enkel in oorlogssituaties of situaties van mensenhandel. Vele meisjes en vrouwen dragen de trauma’s mee voor de rest van hun leven. Het ergste is dat die vaak worden geminimaliseerd. Vakbonden moeten zich actief verzetten tegen het verdonkeremanen van misdaden tegen vrouwen. Dat zal niet enkel vrouwen ten goede komen, maar de hele gemeenschap. Vrouwen zijn immers belangrijke actoren in de ontwikkeling.


Sharan Burrow, de nieuwe algemeen secretaris van het IVV, schaarde zich volmondig achter die opdracht. Ze riep ook alle aanwezige vakbonden op om hun inspanningen te verdubbelen om vrouwen te organiseren en hen te steunen in hun strijd voor waardig werk en een waardig leven. Ze zei ook dat het tijd wordt dat vrouwen meer verantwoordelijkheid krijgen en nemen op alle niveaus van de bonden. Zelf geeft ze het goede voorbeeld door als eerste vrouw de leiding te nemen van de wereldvakbond, IVV.

Werelddag behoud voor kwalitatieve openbare diensten

25 juni

In Vancouver stapten we even mee op met een manifestatie voor het behoud van goed uitgebouwde openbare diensten.









vrijdag 25 juni 2010

Unite here: actie voor hotelwerkers in Canada

24 juni
Na het ontbijt haal ik mijn spullen op in mijn hotelkamer. Het bed is perfect opgemaakt, de badkamer smetteloos, geen stofje op het tapijt. Het onzichtbare werk van de hotelwerkers krijgt een gezicht, want het ‘kamermeisje’ is het nachtkastje nog aan het afstoffen. Rosa, heet ze. Ik vraag haar of ze Filippijnse is. Nee, ze komt van Hongkong, maar ze woont al twintig jaar in Canada. Met haar familie? Ja, gelukkig wel. Ze is naar Canada geëmigreerd, samen met haar man, toen haar dochtertje nog heel klein was. Er werken inderdaad veel Filippijnse vrouwen in het hotel, en die leven hier wel alleen, gescheiden van hun familie. Zij hebben het emotioneel soms heel zwaar, zegt ze. En hoe zit het financieel, wil ik weten. Hoe kunnen jullie overleven in zo’n dure stad? Dat wordt steeds moeilijker, vertelt ze. De prijzen van voeding, huur en energie stijgen maand na maand, maar de lonen volgen niet. We kunnen ons niet veroorloven om in de stad zelf te wonen. Dat betekent lange verplaatsingstijden. Geen pretje, zeker niet voor de nieuwkomers die vaak met gesplitste uurroosters werken.
Precies die realiteit werd ons gisteren toegelicht door een delegee van UNITE HERE, de vakbond van de hotelwerkers. Ze vroeg onze steun bij de sectoronderhandelingen die vandaag van start gaan. Ze eisen lange termijn contracten, hogere lonen, minder zware werkbelasting en minder flexibiliteit. Concrete solidariteit, daar zijn we altijd voor te vinden. Bij het ontbijt laten we een petitie tekenen door de hotelgasten, toegegeven, bijna allemaal syndicalisten, waarin ze de eisen van de hotelwerkers onderschrijven.
We halen een 50-tal handtekeningen op en overhandigen ze aan een vertegenwoordiger van onze hoteldirecteur. De man zit mee aan de onderhandelingstafel, vernamen we. Ik vertel erover aan Rosa en laat haar een kopie zien van onze petitie. Ze is blij verrast. Da’s echt een hart onder de riem voor ons, zegt ze. Ze zal het aan haar collega’s vertellen. “They will be happy too”.

 Auteur: Marijke Persoone

Aandacht voor Cambodjaanse kledingindustrie

23 juni

Een lunchgesprek met een collega van de Cambodjaanse textielvakbond is niet echt om vrolijk van te worden.
Hij vertelt: “De arbeidsomstandigheden in de Cambodjaanse kledingindustrie waren voor de crisis al penibel. Ons organisatiewerk was al moeilijk. Sindsdien is de vraag gedaald met 30 à 40%. Talrijke bedrijfssluitingen zijn het gevolg. Duizenden jonge vrouwen verdingen elkaar in de informele economie, wanhopig op zoek naar een inkomenvoor hun familie. Of ze vertrekken naar Maleisië om er als dienstmeisje te werken. Voor laaggeschoolden is de concurrentie op de arbeidsmarkt erg groot. De uitbuiting ook. De mannen zoeken als migrant werk in de Thaise visserij. Ze schepen in op boten die, in onderaanneming varen voor grote visbedrijven. Ver van huis en ongeorganiseerd zijn ze overgeleverd aan de willekeur van de tussenpersonen”.
Op mijn vraag of hij perspectief ziet voor de werkende bevolking in zijn land verwijst hij met een brede glimlach naar wat iemand anders daarnet op het podium zei: “De werkers hebben maar één antwoord: organise, organise en organise”.

Auteur: Marijke Persoone

Aandacht voor inheemse volkeren van Canada: respect!

22 juni 2010


Verrassend bij de openingsceremonie van het congres was de opvallende deelname van de inheemse, oorspronkelijke bevolkingsgroepen van de Westkust van Canada. Hun vertegenwoordigers spraken een officieel welkom uit in naam van de spirituele erfenis van hun voorouders. Centraal in hun beleving staat het geloof dat positieve energie wordt opgewekt wanneer mensen handelen in respect en verantwoordelijkheid voor elkaar en voor moeder aarde. Waarden die in schril contrast staan met de harde economische logica waar we het hier verder op dit congres over zullen hebben. Waarden die ze proberen door te geven in hun traditionele culturele expressies, waarvan we konden meegenieten.




’s Avonds in het tv-nieuws vernam ik dat de Canadese overheden er nu, meer dan vroeger, aandacht en subsidies voor geven. Traditionele ambachten en cultuurbeleving worden ingezet in de strijd tegen discriminatie, werkloosheid, alcoholisme en druggebruik. Bij onze eerste avondwandeling in Vancouver, een moderne en rijke stad, zagen we inderdaad talrijke jonge, gedrogeerde daklozen.

In talloze tussenkomsten op het congres horen we hetzelfde refrein: de ongelijkheid en de sociale problemen nemen hand over hand toe. Aan ons om dat te keren…

Auteur: Marijke Persoone

donderdag 24 juni 2010

Luc Cortebeeck blogt vanuit Vancouver... maar Marijke Persoone ook...

Meer dan duizend vakbondsleiders uit 155 landen denken samen na over een vakbondsprogramma voor wereldwijde sociale rechtvaardigheid. Ze doen dat van 21 tot 25 juni in het Canadese Vancouver. Het ACV is ook van de partij, incluis Marijke Persoone, adjunct-algemeen secretaris van LBC-NVK.

Luc Cortebeeck, ACV voorzitter blogt elders vanuit Vancouver.

Maar hier kan je de belevenissen van Marijke Persoone, adjunct-algemeen secretaris van LBC-NVK volgen.

En nog meer nieuws over het congres:
http://www.ituc-csi.org/

zondag 1 november 2009

de laatste dag


We kregen eerst nog het verslag van de werkgroepen waar we gisteren mee eindigden over wat we als jongeren kunnen doen op het UNI-wereldcongres in Nagasaki.





Er werden moties goedgekeurd over thema’s allerhande, gaande van onderwijs, ecologische voetafdrukken, vrede, het UNI-wereldcongress in Nagasaki volgend jaar,…




In de namiddag hoorden we nog een getuigenis van verschillende deelnemers. Onder andere de pakkende getuigenis van Peter Gift uit Zimbabwe, die daar aan vakbondswerk probeert te doen en daarmee zijn eigen leven riskeert.



Tijdens de pauzes konden we kennismaken met de Japanse cultuur. We kregen oa onze naam in Japans schrift en poseerden in Kimono.






Rond 16u werd de conferentie gesloten.





Onze vlucht terug was pas op zaterdag, dus konden we nog wat kennismaken met Kuala Lumpur. Vrijdag bezochten we nog een vlinderpark en namen we de lift op de Menara Tower, vanwaaruit we de avond zagen vallen over Kuala Lumpur.






Zaterdag bezochten we de ‘Batu Caves’, grote grotten met Hindoeïstische tempels in, bewoond door zeer veel apen. Iets meer dan 200 treden naar omhoog en zorgen dat je geen eten vasthoudt, anders gaan de apen er mee lopen.


We bezochten nog het Shopping center aan de Petronas Towers en dan was het tijd om ons klaar te maken om te vertrekken en afscheid te nemen van degenen die nog niet naar huis waren.


Ine, Valerie en Peter vlogen die avond naar huis. Hannelore blijft nog enkele dagen.


’t Was een ontzettend leerzame week, niet in het minst door de vele contacten en de kennismaking met verschillende politieke, culturele en vakbondstradities

Ine, Valerie, Peter en Hannelore