Uni Communicators Forum Nyon 28-30 juni 2010

LBC-NVK maakt deel uit van de internationale vakbond UNI Global Union die op haar beurt wereldwijd zo’n 900 vakbonden met 15 miljoen leden organiseert. Het Europese hoofdkwartier is in Nyon. Daar vindt momenteel het jaarlijkse Communicators Forum plaats. Zo'n 60 journalisten, webredacteuren en communicatiespecialisten komen samen om ervaringen en best practices uit te wisselen. Daarnaast wordt nagedacht over de vraag hoe wij als 'nationale' vakbonden optimaal kunnen samenwerken met de grote wereldvakbond die Uni is.

Naast de gedrukte media vormen de digitale media vandaag de dag onmisbare instrumenten om de vakbondsboodschap te verspreiden. Digitale media zoals email, websites en de sociale media ondersteunen campagnes en acties.

Hoe belangrijk zijn de sociale media? Worden ze niet wat overroepen? Vermoedelijk niet, getuige onderstaande video:



Auteur: Monique Braam

Nabeschouwing IVV Congres Vancouver

Het kleine schermpje in de stoel voor mij leert me dat we op 10.000 meter hoogte vliegen, aan een snelheid van 920 km per uur, ergens halfweg tussen Vancouver en Montreal. Een heldere hemel heeft ons zonet getrakteerd op een schitterend zicht op de Rocky Mountains. Ideale omstandigheden om wat afstand te nemen en het congres nog even te overdenken.

Indrukwekkend toch wel, dat zoveel verschillende vakbonden uit de hele wereld achter één programma gaan staan. Dat heeft natuurlijk wel als nadeel dat de besluiten vrij vaag blijven. Iedereen moet er zich kunnen in vinden.

Na afloop van het congres sprak ik erover met enkele afgevaardigden uit Chili en Colombia. Ik vroeg hen of ze de besluiten niet wat te mager vonden. Ze vonden van niet. “De concrete eisen zullen we zelf wel formuleren in ons eigen land. Hier voelen we ons ingebed in een brede vakbeweging die wereldwijd haar stem kan laten horen”. De werelddag voor waardig werk op 7 oktober is voor hen veel meer dan een symbolisch moment. “Het moet overal een tweede strijddag worden, naast 1 mei, waarop we onze verbondenheid en onze kracht kunnen laten zien”, meent een Chileense vakbondsman. Zijn Colombiaanse collega vindt het ook erg belangrijk dat de congresbesluiten alle bonden oproepen om hun solidariteit nog te versterken met de organisaties die te lijden hebben onder intimidatie en repressie. “Als één van ons wordt aangevallen worden we allemaal aangevallen. Als één van ons zich opricht, richten we ons samen op”, is zijn overtuiging.

Een mooie gedachte om mee naar huis te nemen…

Auteur: Marijke Persoone, adjunct-algemeen secretaris LBC-NVK

Vakbondseisen op de G20

De leiding van het IVV zal de voornaamste congresbesluiten onmiddellijk overmaken aan de staatshoofden van de G20. De internationale vakbeweging eist een stevige regulering van de financiële markten om ontsporingen in de toekomst te vermijden, en een taks op financiële transacties om speculatie aan banden te leggen. Het IVV zal de regeringsleiders ook duidelijk maken dat besparingen op de kap van de werkende bevolking onaanvaardbaar zijn. Het verzet zich met klem tegen snoeien in sociale uitgaven en openbare diensten. Dat is een kortzichtige politiek die de armoede nog erger zal maken. Het IVV zal bij de G20-leiders aandringen op investeringen in een groene economie, die een eerlijke verdeling van de welvaart beoogt.

G 20: Recht op actievoeren

Hoofdpunt in het journaal is de samenkomst van de wereldleiders van de G20 in Toronto. Meer dan voor de inhoud van de top is er TV-aandacht voor de protestbetogingen en het optreden van de politie. De overheid heeft 900 miljoen Canadese dollars uitgegeven voor de veiligheid van de G20. Er werd nog snel een nieuwe wet gemaakt die de politie de mogelijkheid geeft om iedereen die zich binnen een bepaalde perimeter bevindt te controleren en eventueel te arresteren. Een eerste vreedzame betoging van enkele duizenden actievoerders werd al hardhandig aangepakt. Sociale organisaties spreken van een aanval op de democratische vrijheden.

Dat de Canadese politie er zenuwachtig bij loopt konden ook de jongeren van het IVV-congres ondervinden, toen ze een bescheiden actie hielden voor waardig werk bij Herz. Je leest hier meer over op de ACV-blog.

Verschillende congresdelegatie wezen er op hoe de ‘oorlog tegen het terrorisme’ wordt gebruikt om het recht op actievoeren te beperken. Ze riepen allemaal op om dit niet te laten gebeuren.

IVV-congres: Vredesdividend - Grieken en Turken werken samen

IJveren voor vrede, ook dat is vakbondswerk. Griekse en Turkse vakbonden willen in dat verband hun wederzijdse samenwerking nog versterken. In een gemeenschappelijke verklaring klagen ze aan dat de militaire uitgaven overal blijven stijgen, ondanks grote overheidsschuld en draconische besparingen. Wereldwijd werd in 2009 1.244 euro uitgegeven voor militaire doeleinden. Dat is een stijging met haast 50% sinds 2000. Binnen de NAVO hebben Griekenland en Turkije de grootste militaire uitgaven, na de VS.

De Griekse en Turkse vakbonden zullen er samen voor strijden dat die uitgaven drastisch verminderen. Het overheidsgeld dat zo zou kunnen worden bespaard noemen ze een vredesdividend. Vermits het gaat om belastinggeld van de werknemers eisen ze dat dit dividend wordt geïnvesteerd in nieuwe jobs, onderwijs, gezondheidszorg en sociale bescherming. Zo’n sociaal beleid in beide landen zal ook de democratie en de vrede ten goede komen, geloven ze.

Ze maken zich sterk dat ze die eisen waar kunnen maken door de kracht van de solidariteit. In het verleden hebben ze immers al vaker getoond wat solidariteit onder vakbonden vermag, bijvoorbeeld ten tijde van de aardbeving in Istanbul of in het vredesproces rond Cyprus.

Terwijl de Turkse en Griekse delegatie van op het podium hun samenwerking in de verf zetten, zit ik naast een Braziliaanse vakbondsvrouw die haar acht maanden oude baby op de schoot heeft. Wanneer het applaus uitsterft zegt ze ontroerd: “Dit is erg belangrijk. Only workers can do this”. Blijkt dat haar echtgenoot een van de Turkse vakbondsleiders op het podium is. De baby lacht. Hij mag fier zijn op zijn ouders.

IVV congres: sfeerbeelden...

De jongeren lieten van zich horen: ze deden een strijdbare en zeer gesmaakte tussenkomst; ze vroegen ruimte zowel in de nationale organisaties als op het internationale niveau om hun syndicale vleugels uit te kunnen slaan

Het internationale solidariteitslied: allen uit volle borst...

De moed van Afrikaanse vrouwen

25 juni

Mamounata Cisse verlaat het IVV en keert terug naar Afrika, waar ze haar vakbondsengagement verder zal zitten in Burkina Faso. Ze is moeder van vijf kinderen, en ze is heel dankbaar dat ze altijd de warme steun van haar gezin heeft gekregen. In haar afscheidswoord zegt ze dat ze hoopt dat ze de moed van de Afrikaanse vrouwen heeft binnengebracht in het IVV. Ze bedankt iedereen van wie ze veel heeft geleerd en die haar hebben gesteund in haar engagement en haar hebben geholpen om rechtop te blijven staan in moeilijke momenten. Ze wenst dat het IVV blijvend de capaciteit zal ontwikkelen om van elkaar te leren en elkaar kracht te schenken. Dat herinnert me aan de vrouwenconferentie van het IVV, vorig jaar in Brussel. Een veel gehoorde uitspraak daar was: “Laat ons kwetsbaarheid binnenbrengen in de cultuur van onze organisaties. Het is OK om toe te geven dat je niet alles weet. Het is OK om steun te vragen en te krijgen. Laat ons mekaar inspireren met goede praktijkvoorbeelden en laat ons leren van onze mislukkingen. De toekomst maken we samen”.